„Oaza na pustyni” na Piąty Tydzień Wielkiego Postu – OFIARUJ SWOJĄ MODLITWĘ ZA KOGOŚ, KTO POTRZEBUJE
Nie potępiać – jakie to czasem wydaje się nam trudne. Idziemy przez życie i widzimy dookoła tyle zła, zgorszenia… „Ten – jak on tak mógł?!” „A tamta? Ja bym się nigdy tak nie zachował!” Ale czy na pewno? A może to jedynie kolejna sytuacja, gdy dostrzegamy drzazgę w oku bliźniego, ale belki w swoim już nie? Ten, tamta… A gdzie w tym wszystkim jest człowiek?
Bóg jest miłosierny i uczy nas miłosierdzia. Chce, żebyśmy tak jak On – przebaczali. Ile razy, gdy ktoś cię skrzywdził, miałeś ochotę rzucić w niego kamieniem – tak jak uczeni w Piśmie w kobietę w dzisiejszej Ewangelii? A Pan Jezus milczał, pochylił się i pisał palcem po ziemi. Nie wygłosił wtedy długiej, płomiennej przemowy. Nie nauczał, nie upominał, nie krzyczał. Powiedział tylko to jedno zdanie: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem.” I to jedno zdanie wystarczyło, by ludzie zastanowili się nad sobą – a może po prostu zawstydzili – i zaczęli odchodzić. No właśnie, „dlaczego potępiasz człowieka tylko dlatego, że grzeszy inaczej niż ty?”
Bóg w pierwszym czytaniu mówi: „Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej”. Nowość u Boga jest oznaką łaski, a więc też miłosierdzia, przebaczenia. Nowe życie otrzymała kobieta w Ewangelii. Bo Pan Jezus jej nie potępił, ale to wcale nie oznacza, że pozwolił jej tkwić w grzechu. Uzdrowił jej duszę – „Idź i odtąd już nie grzesz.”
„Idź” – to zawsze droga. Nieraz trudna i wyboista. Droga to również bieg świętego Pawła, o którym mówi nam w drugim czytaniu. Bieg ku Doskonałości, ku Dobru, ku Nagrodzie. Apostoł biegnie szybko i z determinacją, bo umacnia go Chrystus, przez Którego został zdobyty i dzięki Któremu może zdobyć Niebo.
Dzisiejsza Liturgia Słowa może być dla nas nauką patrzenia na bliźniego z miłością. Bożą nauką miłosierdzia i przebaczenia, które przynoszą radość i wyzwolenie, ale które często są dla nas jak trudna droga. Jednak Tym, Który nas zdobył i umacnia, i uzdalnia do miłosierdzia, jest zawsze Bóg. I jeśli – podobnie jak w dzisiejszym psalmie – mimo napływających nam do oczu łez będziemy zasiewać Jego ziarno, to zbierać będziemy z radością w sercu i na ustach.
W tym tygodniu ofiaruj swoją modlitwę za kogoś, kto potrzebuje – pomocy, przebaczenia, wsparcia. Bo obok rozmowy czy napominania w obliczu zła – modlitwa jest taką cichą pomocą, na przekór potępiającej pysze świata. I nawet kiedy będzie trudno, to niech każda kolejna modlitwa w tym tygodniu – w tej intencji – będzie każdym kolejnym krokiem w biegu ku mecie – ku Chrystusowi, ku Miłości, ku Niebu.
