„Oaza na pustyni” na Wielki Tydzień – BĄDŹ W CISZY
Wobec Wielkiego Tygodnia człowiek jest mały. Jest mały wobec wielkich, najświętszych Tajemnic – Męki, Śmierci i Zmartwychwstania.
I taki chciej [się] stać; wobec Krzyża. Na przekór hałasowi grzmiącemu w tle dzisiejszej Liturgii Słowa – na przekór miotanym obelgom, bluźnierstwom, szyderstwom złoczyńców i ujadaniu wściekłej sfory psów. Na przekór zniewagom, o których mówią prorok i psalmista, a które stanowią zapowiedź męki samego Pana Jezusa.
Ty więc stań w ciszy w obliczu Krzyża. Tak samo jak w ciszy padasz dziś na kolana, po odczytanym fragmencie Męki Pańskiej mówiącym o śmierci Chrystusa.
W tym Wielkim Tygodniu nie pozwól, by świat i otoczenie zakrzyczały ci Tego, Kto jest najważniejszy. Bądź w ciszy. Wyłącz telewizor, usiądź, uklęknij, popatrz na krzyż. Odłóż telefon w Wielki Poniedziałek – nie spędzaj całego popołudnia, wertując tablicę na Facebooku. Wstąp na chwilę do kościoła, idąc w Wielki Wtorek do pracy – adoruj Pana Jezusa, a dalej idź razem z Nim. Wyłącz w Wielką Środę tę hałaśliwą muzykę, której zazwyczaj słuchasz – w zakrzyczanym sercu nie da się usłyszeć Boga. Zatrzymaj się. To wciąż Wielki Tydzień.
Przygotuj się więc, pozwól Panu przygotować cię – na najważniejsze Wydarzenia, które nadchodzą. I bądź – w tych Wydarzeniach – na właściwym miejscu. Przy Jezusie.
Chrystus – cierpiący, wydany na mękę – jest milczący, spokojny. Więc nie bój się ciszy, kiedy stoisz na Golgocie. Bo krzyż jest tajemnicą; wymaga wiary. Krzyż jest również światłem, które oświeca umysł. Szczęśliwy jest ten, kto mu odda serce i otrzyma łaskę miłowania.
Spójrz więc w ciszy na krzyż – z miłością. A potem idź i wysławiaj dobroć Boga, który nie stoi z daleka; który śpieszy ci na ratunek. Który za ciebie ofiaruje Swoje Ciało i Krew – w tajemnicy krzyża. Który stał się posłuszny aż do tej męczeńskiej śmierci – żeby cię zbawić; ciebie i każdego z nas – każdego człowieka. Wyznaj głośno Jego chwałę i zginaj przed Nim kolana.
Bądź przy Jezusie w tym Wielkim Tygodniu. Bądź w ciszy. Pozwól Mu przy sobie być. Nie bój się krzyża. Nie bój się ciszy, która zapada na Golgocie. A choćbyś się przestraszył – trwaj, nie uciekaj. Stanięcie przed krzyżem i u grobu – w ciszy – wymaga odwagi. Stanięcie przed krzyżem i u grobu – w ciszy – zawsze wiąże się z wiarą, że na grobie nic się nie kończy. Uwierz.
Musisz zamilknąć, żeby usłyszeć słowa Jezusa wypowiedziane z wysokości krzyża. Musisz zamilknąć, żeby doświadczyć poranka Zmartwychwstania.
