„Oaza na pustyni” na Dziesiąty Tydzień Zwykły – ŻYJ W WOLNOŚCI DZIECKA BOŻEGO
„Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście Ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!»”
Duch Święty zstąpił, by odnowić ziemię. Został posłany, by nauczyć nas wszystkiego i przypomnieć nam słowa Jezusa. Duch Święty, który jest Miłością łączącą Ojca i Syna. Mieszka w nas i nieustannie uczy tej największej Miłości – Miłości samego Boga.
Ponieważ Duch Boży w nas zamieszkał, jesteśmy dziećmi Bożymi i należymy do Niego. Dzięki temu, że On w nas mieszka, otrzymujemy siłę, by przezwyciężać pokusy ciała, by nie dać się sprowadzić ku złu i śmierci przez to, co przyziemne. Bóg, napełniając swym Duchem, daje życie swojemu stworzenie i odnawia oblicze ziemi.
Życie z Duchem Świętym jest życiem w wolności dzieci Bożych.
Nie musimy więc niczego się lękać. Niczego obawiać. Tak jak Apostołowie i Maryja, na których Duch Święty zstąpił w wieczerniku, jesteśmy posłani, by ewangelizować, by głosić miłość Boga i prawdę o Nim, Jego wielkie dzieła. By opowiadać o Nim ludziom na krańcach świata. I jak przy budowie wieży Babel Bóg postanowił pomieszać zuchwałym ludziom języki, tak Apostołowie zaczęli przemawiać różnymi językami, by wszystkim rozproszonym ludziom opowiedzieć o Jezusie.
Nie lękajmy się, uwierzmy, że Boża Miłość jest z nami, a Duch Święty oświeca nas i umacnia w każdym dobrym dziele, które realizujemy. Żyj dziś w wolności dziecka Bożego, w bliskości Boga i w Jego Miłości; w odwadze głoszenia Go aż po krańce – twojego osobistego i tego wielkiego – całego świata.
„Nagnij, co jest harde,
Rozgrzej serca twarde,
Prowadź zabłąkane.
Daj Twoim wierzącym,
W Tobie ufającym,
Siedmiorakie dary.
Daj zasługę męstwa,
Daj wieniec zwycięstwa,
Daj szczęście bez miary.”
