„Oaza na pustyni” na Jedenasty Tydzień Zwykły – UFAJ I STARAJ SIĘ POJĄĆ
W pierwszą niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego obchodzimy Uroczystość Trójcy Świętej. W tym dniu kontemplujemy największą tajemnicę – jednego Boga w trzech Osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Tę prawdę znajdujemy w Piśmie Świętym (o ile lektura Pisma nie jest wyrywkowa), a także w nieomylnych orzeczeniach Kościoła z pierwszych wieków.
Jak zrozumieć paradoks, iż Osoby Boskie są naprawdę odrębne, a mimo to zjednoczone? Tajemnica ta, choć wykracza poza nasz umysł (jest ponadracjonalna), nie jest sprzeczna z rozumem (nie jest irracjonalna). Z pomocą przychodzi nam św. Augustyn, który dokonał pewnej analogii dla tej wielkiej tajemnicy. Jest nią jedność ludzkiej pamięci, inteligencji i woli: ,,Gdy mówimy o nich pojedynczo, nawet to, co odnosi się do jednej z nich, jest czynione przez wszystkie. W końcu sama pamięć nie generuje mowy, którą formujemy z pamięci; raczej inteligencja i wola współpracują w jej tworzeniu, chociaż odnosi się ona tylko do pamięci. Łatwo to zauważyć również w odniesieniu do dwóch pozostałych. Cokolwiek bowiem inteligencja mówi sama z siebie, nie czyni tego bez pamięci i woli, a cokolwiek wola sama z siebie mówi lub pisze, nie czyni tego bez inteligencji i pamięci.’’ (Contra sermonem Arionarum, nr 16)
O Trójcy Świętej możemy wyrobić sobie pewne pojęcie właśnie poprzez analogię. Na to zdobył się św. Augustyn. Pamiętajmy, że Bóg nie byłby Bogiem, gdybyśmy potrafili pojęciowo opanować Jego istotę i sprowadzić Go do naszych ludzkich parametrów. Właśnie dlatego Pismo Święte składa się z wielu gatunków literackich, gdyż Prawda o Bogu jest znacznie szersza niż pojedyncza forma, pojedyncza myśl.
Tajemnica Trójcy Świętej przekracza ludzkie rozumienie, lecz nie jest sprzeczna z rozumem. Nie wszystko musimy pojąć w pełni, ale jesteśmy wezwani, by z dziecięcą ufnością i sercem otwartym na prawdę przyjąć to, co Bóg sam zechciał objawić o sobie.
